Ware troost

Gisteren plaatste vriendin Marloes een vraag op haar blog: Wat biedt ware troost? Niets, dacht ik meteen. Maar de vraag bleef maar rondzingen. Wat biedt ware troost?

Naar het leven kijken met het oog van de eeuwigheid biedt ware troost. Eeuwigdurend, altijd maar doorgaand, seizoenen komen en gaan. Ons eigen leven een kleine rimpeling in die eindeloze oceaan waar we altijd deel van uit maken, of we nou leven of niet. Kijkend met het oog van ons kleine, relatieve bestaan is er geen troost.  Geen troost voor het weten dat hoeveel we ook doen, vergaren, leren en leven: we raken het allemaal kwijt, het leven is eindig. Onverbiddelijk.

Vanochtend was er slecht nieuws uit Friesland. Voor de een is het leven eerder eindig dan voor de ander. En soms voelt dat als zo oneerlijk. Iemand is te jong, moet nog voor kinderen zorgen, heeft nog te veel te doen of is simpelweg te dierbaar. Niet iedereen sterft na 90 jaar in zijn slaap.

Wat biedt ware troost? Leren kijken met het oog van de eeuwigheid.

Dit bericht is geplaatst in kanker, Leven, Zen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *