In Oranje

“Johan, moet ik jou even knijpen of knijp jij mij?” vraagt Tom Egberts aan Johan. “Als iemand dat van tevoren gezegd had, zou je hem opbergen.” zegt Johan. “Zeven doelpunten tegen deze twee teams wie nog niet zo lang geleden de finale speelden op het WK. Op momenten dat er niet gevoetbald kan worden, dat het niet zo lukt…een heel ander vat komt er langs en dan wordt er echt gebikkeld.” Lief en ik kijken elkaar aan en schieten in de lach. Over naar Jack van Gelder. We gaan er even goed voor zitten. Want Jack is voor ons – voetbaldombo’s – de ultieme verslaggever. Hij geeft weergaloos prachtige samenvattingen uit de losse pols waarbij het lijkt alsof hij zelf op het veld staat.

Wij zijn dus voor het eerst sinds jaren in Oranje. Waarom? Omdat dit voetbal van de straat is. Lol, samenspelen, jongensdromen. In tegenstelling tot het voetbal dat je meestal ziet: een kapot vercommercialiseerde bedrijfstak voor arrogante miljonairs waar alle liefde uit berekend is.

Dit is genieten, zelfs voor dombo’s. Die rare goal van Kuyt die z’n hoofd een beetje om het hoekje van een Fransman steekt en scoort. Van Nistelrooy die iets prachtigs deed, soort pirouetje, en daarmee het sein tot een nieuwe aanval gaf. Van der Sar die in z’n eentje een hele verdedigingslinie vormt.

Dit voetbal snap ik tenminste. Het is voetbal dat danst. Lekker.

Dit bericht is geplaatst in Liefde met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *