Dickens en Cliniclowns

Kinderen. Een centraal thema de afgelopen dagen. “Ik ben het zo zat,” verzucht alleenstaande vader Peter. “Waren we maar vijf jaar verder,” zeur ik tegen hartsvriendin. “Either way your fucked. If you have them and if you don’t,” zegt Don gisterenavond.

Zorgen. Zorgen om heftig (puber?) gedrag. We slepen ons gezellig richting feestdagen, zwalkend van de ene crisis naar de andere. Proberend niet te veel emotioneel te ‘involveren’, zoals mensen die het weten kunnen me adviseren. Tot tien tellen, benoemen wat je ziet, benoemen wat je wilt dat er gebeurt en de keus bieden. Pfff.

Hoe erg was ik zelf? Heeeeeel erg. Foute vriendjes, blowen, spijbelen, spanning zoeken, mijn moeder straal negeren. Maar er is een groot verschil: de prive wereld van pubers anno 2007 is zoveel groter dankzij mobieltje, MSN, Amere4you, mail. Contacten zijn zo gelegd, ontsnappingen soepel geregeld.

Tegenwicht bieden is de boodschap. Het thuis gezellig maken. Samen de stad in. Brood bakken. Kerstboom halen. En de ultieme opgave dit weekend: gezellig naar de kerstmarkt in Deventer waar ze Dickens nadoen. Met hoog Cliniclownsgehalte. Net zo amateuristisch, maar dan met een rode neus van de kou in plaats van een plastic dopje.

Ik ga maar ’s een flinke boswandeling maken. Alleen.

Dit bericht is geplaatst in Leven met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

0 Reacties op Dickens en Cliniclowns

  1. Marco schreef:

    Ik weet niet of je mooie puber al toe is aan een inleiding over comazuipen? Dan is hulp van de overheid onderweg met de nieuwe campagne van Rouvoet:

    “Zeg NEEderland”.

    Jaja, we boffen maar met die CU in de regering. Ik ben zo blij dat ik geen kinderen heb…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *