Oogst

het gaat korten
verleden groeit
urgentie ontstaat
en zorgeloosheid
Eben Haezer – tot hiertoe heeft de heer ons geholpen
of wie dan ook

geest en lichaam niet meer geheel op elkaar afgestemd
maar was dat ooit?
ooit perfect evenwicht?

uitzoomen is de oogst
niet meer zo belangrijk
ik niet meer zo belangrijk
over vrijheid gesproken

zij telde niet in maanden
maar in momenten
en kreeg tijd genoeg

Geplaatst in Groei, Leven | Een reactie plaatsen

Een opgeruimd leven op rolletjes!

Laatst had ik een interview met Angela Groothuizen over haar nieuwe theaterprogramma. Tof wijf dat ze is, riep ze meteen dat ze vrijkaartjes voor de premiere zou klaarleggen. En dus ging ik vorige week met mijn moeder naar Ikigai. Uit mezelf zou ik niet snel gegaan zijn, maar hé, gratis kaartjes, daar spuug ik als echte Nederlandse niet op. Bovendien wist ik zeker dat mijn moeder zou genieten. En dat was ook zo. Mijn moeder genoot. En ik ook. Mooie, kleine liedjes met fijne teksten en ook nog ’s geestig aan elkaar gepraat.

Een van de sketches ging over de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo. Ik had als zelfverklaarde anti-huisvrouw natuurlijk nog nooit van Marie gehoord, maar ze schijnt wereldberoemd te zijn in opvouwen. En opvouwen is een dingetje voor me. Dekbedhoezen en tweepersoonslakens frommel ik soort van in de kast waarna ik er met mijn volle gewicht tegenaan ga staan om de deur dicht te krijgen. De rest vouw ik zo’n twee keer per jaar op en maak er redelijke stapeltjes van die onmiddellijk instorten omdat ik in die stapels net dat zwarte t-shirt niet kan vinden.

Entree de Kondo methode. Angela zat tijdens haar sketch op de grond met zeer herkenbare berg ongeregeld goed en een best wel klein kartonnen doosje. Tijdens het vertellen begon ze te vouwen. Ik schoof naar het puntje van mijn stoel en lette goed op. Drie minuten later had Angela de berg omgetoverd tot een doosje keurige rolletjes, en: op kleur gesorteerd!

Ik raakte ter plekke volledig geïnspireerd en kon niet wachten mijn eigen berg ongeregeld te lijf te gaan. De volgende ochtend toog ik first thing naar de Xenos en kocht mandjes in verschillende afmetingen. Uurtje kwaadmaken later: voilá! Een opgeruimde kast. Met rolletjes op kleur. Er is zelfs een plank over!

Wat een genot. En zo handig. Een opgeruimd leven dat op rolletjes loopt is dus mogelijk!

Geplaatst in Inspiratie, Leven | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Hebberd

Mijn innerlijke hebberd vond dat het hoog tijd was voor een eigen autootje. Een kek Fiatje 500, lichtblauw, passend bij de huisstijl van mijn lievelingsopdrachtgever: het Jeugdcultuurfonds. Zo’n Italiaans ijsje op wielen zou mij niet alleen alle vrijheid geven maar was ook heel nuttig. 1.)Voor mijn lievelingsopdrachtgever OV ik het hele land door, en OV kost tijd en rammelt zo nu en dan.
2.)Voor een opdrachtgever in Leeuwarden moet ik regelmatig naar het hoge noorden, twee uur met de trein maar 5 kwartier met de auto.
3.)Mijn sportschool is 20 minuten fietsen, wat ik niet doe als het giet. Dus voor mijn rugrevalidatie is een autootje ook goed.
4.) En o ja, de hypotheekrente is gezakt dus van wat we nu overhouden kan ik de lease betalen. Lease ja, want dat kan tegenwoordig ook als ZZP’er en het kost bijna niks want alles is inbegrepen behalve de benzine.
5.) Een Fiat 500 past uitstekend bij mijn postuur (157m/50kg).

Zo redeneerde ik mezelf naar de absolute noodzaak van een fiatje toe. Offertes met kleine lettertjes ploften in de mailbox. Voorpret galore.

En toen zag ik een tweet voorbijkomen van The Minimalists. Plof, voetjes weer op de grond. Hoofd uit de wolken. Wat was nou eigenlijk het plan de komende jaren? O ja, minder verplichtingen, meer vrijheid. Maandlasten zo laag mogelijk. Footprint beperken. Wat lastig is met twee dochters die wereldreizen als beroep hebben dus laten we het hier in NL vooral simpel houden.

Mijn innerlijke hebberd is de mond gesnoerd, er is hartelijk bedankt, maar no thanks voor de offertes met de kleine lettertjes. Ik ga voor echte vrijheid.

Geplaatst in Leven, Reizen | 3 Reacties

Roeien

Op de roeimachine in de sportschool. Naast me roeit een mevrouw al 20 minuten gestaag voort. Op weg naar gezondheid. Haar rookwalm omhult me. Nee, niet oordelen nu. Ze zit en ze roeit en straks als ze weer buiten is steekt ze in de auto vast een sigaretje op. Achter een laag wandje staan twee Kardashian meisjes iets te doen. Een tweeling, jaar of 18, zwart haar strak naar achter getrokken. Zorgvuldig gecontourde, perfect opgemaakte gezichtjes. De een in een hardroze topje, de ander draagt een zwarte. Om de beurt doen ze iets op het apparaat achter het wandje. Iets wat ze moeiteloos afgaat want er is geen zweetdruppeltje te bekennen en geen haartje zit verkeerd. Er ligt een mobiel op het randje waar ze allebei op kijken en als de een op het apparaat bezig is, laat de ander de mobiel zien en fluisteren ze met elkaar. Na een minuut of tien houden ze het voor gezien en loopwiegen verveeld naar de kleedkamer.

Ondertussen is er een hoofd op het wandje komen liggen. Een kalig hoofd met dikke oren en brillenrandjes. Vanuit mijn positie lijkt het een los hoofd. Misschien is de eigenaar wel overleden wegens te hard trainen. Ik gluur naar mijn rookbuurvrouw. Ze ziet geen hoofd en als ze het hoofd wel ziet, maakt ze zich niet overduidelijk niet druk. Geconcentreerd roeit ze door. Er loopt een man voorbij. Zijn omvangrijke buik gezellig in een groen neon shirt, een strak zwart kniebroekje waar ik verder niet naar durf te kijken en een band om zijn roodaangelopen hoofd. Hij heeft een snor en lijkt sprekend op die aardige, sukkelige Franse acteur van wie ik de naam vergeten ben. Hij heeft ook wel iets van een jaren ’70 Duitse pornoster.

Twintig minuten geroeid. Het is weer mooi geweest op de sportschool.

Geplaatst in Almere | Getagged , | Een reactie plaatsen

Messy

Dat het maandenlang dor, droog en saai is op je kussen. En dat dan ineens de genade uit een onverwacht hoekje naderbij sluipt in de vorm van een inzicht waar je wat aan hebt. Dit was er eentje in de categorie: wist ik al jaren maar nu WEET ik het. En het inzicht was – insert tromgeroffel – het leven is messy. Sorry voor de teleurstelling en dat ik niet met wat verheveners op de proppen kom, maar mij helpt het, dus wie weet jou ook. Het leven is rommelig, gaat soms – maar meestal niet – zoals je wilt dat het loopt en dat is het. En alle systemen die wij mensjes verzinnen om de boel nog enigszins in goede banen te leiden: stoplichten, huwelijk, een nieuwe auto / huis/ tv / antirimpelcreme kopen – het helpt allemaal niks. Als puntje bij paaltje komt, gaat het leven (en de dood jaja), haar goddelijke gang. We staan erbij en kijken ernaar. Met lege handjes.

Boeddha-zij-dank is er iets dat helpt tegen dat alle kanten op stuiterende leven waar we maar geen grip op krijgen. Zien wat er gaande is, nu op dit moment: nu jij dit leest en ik dit schrijf. Zien wat er gaande is, wat je nu op dit moment te doen staat. En dan bij voorkeur in het besef dat je ieder moment dood neer kunt vallen.

alsOver dood neervallen gesproken. Ik vind dat jullie de blog en het boek van mede-zennie Garmt van Soest moeten lezen. Garmt schrijft vurig en vrij over leven en dood en hoe hij zijn ziekte ALS in de balls kicked. Hij kickt niet alleen ALS in de balls, maar mij ook – als ik die zou hebben. Schop onder mijn kont dan maar. Waar wacht je op, Franssen? – is de vraag die van iedere pagina spat. Waar wacht je op? Jij, met je gezonde lijf en leden. Jij, met je pen en je mens zijn met alle hobbels en deuken en niet weten. Wees gewaar, nu. Doe, leef, val om en sta op. Mede-zennie Garmt houdt me wakker. Schrijf! Laat die stenen in de vijver plonzen en cirkels maken. Al is er maar één mens die er troost of vulmaarin aan ontleend, is het al meer dan goed.
Dank je wel, Garmt.

Aan het einde van iedere sesshindag:

“Life and death are of supreme importance. Time swiftly passes by and opportunity is lost. Each of us should strive to awaken. Awaken. Take heed,take heed! Do not squander your life.”

– Dogen Zenji (1200 – 1253)

Geplaatst in Dood, Schoonheid, spiritualiteit, Zen | Getagged | 2 Reacties

Een nieuwe hobby

IMG_1649Ik heb een nieuwe hobby: verdwalen. Althans, ik dénk dat het mijn nieuwe hobby is. Vandaag heb ik het gedaan en ik vond het erg leuk. Het was zo leuk omdat ik er goed van ging kijken. Veel beter dan dat ik een gebaand pad afsjok.

Ik ging naar een bos waar we vaak lopen. Maar waar wij altijd over het bruggetje rechtsaf gaan, ging ik linksaf. Oké, het is niet bepaald donker Afrika – de landerijen bij ’s Graveland – maar toch.

Ik passeerde het huis waar ik later ga wonen: wit, rood dak, serre, in het bos, uitkijkend over de velden. (En toch op 30 minuten van 020). Ik liep in het zonnetje langs een weiland waar schapen dik tevreden lagen te wezen. Toen een laan met hele dikke bomen en in een van die bomen zat een specht keihard te roffelen. Even later roffelde een wannabe maatje gezellig terug. Ik zag een stukje dennenbos waar het mos keihard groen lag te glanzen. Een poedersuikerlaagje sneeuw dekte hier en daar wat natuurdingen romantisch toe. Na een half uur kwam ik op een pad dat ik kende. Niet de bedoeling. Weer afslaan. Hé, een bankje vol in de zon. Schoenen uit en even kwartiertje mediteren. Tot er iemand naast me kwam zitten die een boterham met salami begon te eten. Verder maar weer. En toen was ik echt verdwaald.

Ik wekte mijn innerlijke Freek Vonk. Waar is de zon? Die stond, gelijk de Ster van Bethlehem, boven mijn auto te stralen wist ik. Een kwartier later bevond ik me op bekend terrein. Klik, zei de autosleutel en 20 minuten later was ik thuis. Toch mooi mezelf op een zondagmiddag avontuurtje getrakteerd. Misschien ga ik volgende week wel weer verdwalen!

Geplaatst in Reizen, Schoonheid | Getagged , | Een reactie plaatsen

Alleen als ik lach

Eerst kreeg ik een grote rugoperatie, toen ging mijn vader dood en daarna doorkruiste ik Australië.

Een paar dagen voor ik in Naarden werd opgenomen voor mijn rugoperatie, brak mijn vader zijn heup in Leeuwarden. We belden elkaar dagelijks even vanuit onze ziekenhuisbedden.
‘Doet het zeer?’
‘Alleen als ik lach.’

Mijn vader, die na een paar dagen alweer vrij zou komen, bleef maar aan het bed gekluisterd en begon raar te praten. Ik mocht na een weekje naar huis en strompelde elke dag een beetje beter. Na een aantal weken zette ik de passagiersstoel in de ligstand en liet me naar Leeuwarden rijden want de warrige praatjes van mijn vader bevielen me niet. ‘Hoe heet je van je achternaam en vind je het niet erg druk in deze terminal?’ vroeg mijn vader me toen ik zijn hand pakte. Twee weken later stierf hij in een hospice, terwijl ik rijdend door een hele vroege ochtend naar hem onderweg was. Hij lag er tevreden bij, maar toen zijn vrouw en ik hem wasten, vonden we hem toch wel erg dood ineens.
Het crematorium lag stil in de weilanden; kieviten en andere schoolplaatvogels buitelden rond, de kist met mijn vader erin, verdween in de oven en toen was het leven van mijn vader voorbij.

Ik voelde niets.

Een week later reden we van de Zuid-Australische kust, waar het winter was, naar het tropische noorden. We passeerden de Steenbokskeerkring, dode en levende kangoeroes, stoffige stadjes, vreemd gevormde bergen en eindeloze platte rode aarde, die zich uitstrekte tot de horizon en verder, veel verder. Het was als een sesshin; het rijden door het droge hart van dat machtige land. Een droge, dorre, saaie sesshin. Dit gaat niet meer over, de gong gaat nooit meer, dacht ik en ik gaf me over. De dorheid trok in mijn botten en mijn ziel en verdroogde daar iedere verwachting, hoop en gedachte. Er is alleen maar dit en er zit niets anders op dan gewoon maar te blijven zitten, meter na meter. En natuurlijk, zoals dat gaat met sesshins, waren er dan ineens belevenissen. Wolken bijvoorbeeld (kijk! een wolk!) of het besef dat ik zonder pijn bergen kon beklimmen en verzetten.

In het noorden zagen we de zee weer. Ik stond op het strand en verbeeldde me dat ik Nieuw-Guinea kon zien waar mijn vader als jong matroosje op het strand gestaan had. Daar was het reisbloed gaan kruipen waar het niet gaan kon en daarom was mijn vader niet zo’n goede vader geweest. Hij wilde eigenlijk een ander leven. Maar hij zat in dit leven en er zat niet veel anders op dan gewoon maar te blijven zitten, uur na uur tot hij zijn laatste adem uitblies in Harlingen, in plaats van op een houten bootje in Polynesië wat eigenlijk de bedoeling was.

‘Ben je verdrietig?’ vroeg mijn dochter. ‘Alleen als ik lach,’ schoot het door me heen. Maar dat zei ik maar niet.

Geplaatst in Dood, Reizen | Een reactie plaatsen

Lieve, lieve lente

Misschien heeft de pittige diagnose van vorige week – twee afgegleden wervels, ernstige vernauwing wervelkanaal en cyste in het wervelkanaal – een negatieve uitwerking, maar mijn lijf lijkt met de dag slechter te worden en het op te geven. Vanochtend niet! Na een zeldzame goede nachtrust stoute schoenen aan en een rondje lente gelopen in het park voor de deur. Gaan, al is het maar 200 meter. Maar wat voor 200 meter.

Vijftig tinten groen, ontluikend wit, zacht schemerend oranje, gele stippen, zachte geur. Geknisper, schittering, gefluister. Langzame, voorzichtige stappen met dat onwillige lijf. Al het moois in me opnemen. Adem voor adem.

Lieve, lieve lente. Je bent zo welkom!

Geplaatst in Almere, Schoonheid | 14 Reacties

Vrijheid. Of zoiets.

Dankzij mijn kapotte ruggetje kan ik ‘s nachts de krochten van Netflix onderzoeken. Mijn nachtelijk bingen betreft momenteel de documentaire serie ‘Chef’s Table’ waarin topkoks van over de hele wereld geïnterviewd worden over hoe het allemaal zo gekomen is, qua koken. Normaalgesproken heb ik niets met chefkoks en kookprogramma’s maar deze serie graaft dieper dan hoe zalm-op-een-bedje-van-waterkersmousse te bereiden. Het gaat over drijfveren, angsten en toeval dat handjes helpt. Of niet.

Entree: Francois Mallman. Topchef uit het eenzame Patagonië waar we hem ontmoeten op zijn eigen eiland. Letterlijk. Bij hem eten betekent urenlang gehobbel over onverharde wegen, een uur in een wiebelig bootje – dikke jas aan! – om dan aan te komen bij een ruw, houten huis waar vuren branden, binnen en buiten. Mallmann is geschoold door de grootste chefs in Frankrijk. Hij kent alle technieken, alle grote recepten. En heeft het allemaal achter zich gelaten en zich vrij gemaakt. Misschien is dat wel de voorwaarde om echt vrij te worden, denk ik terwijl ik naar Francois kijk die kuilen graaft om eten in te koken. Dat je eerst alle technieken, alle patronen, alles waar je zekerheid aan ontleent, tot op de bodem onderzoekt, ervaart en doorgrondt – zonder dat onderzoek is vrijheid niet mogelijk en is het niet veel meer dan een zinloze vlucht.

Chef Francois – zestiger, poncho, lang grijs haar, hoed, jonge vrouw en jong kind – heeft het onderzocht en werd zichzelf. Hij steekt een sigaar op en van wal. Over zijn wantrouwen in comfort. Het steeds opnieuw zichzelf vragen stellen als het leven comfortabel wordt. Over zijn nooit concessies doen, ook niet aan zijn nu volwassen dochter, die duidelijk geleden heeft onder de onderzoeksdrang van haar vader. Met pijn vertelt hij er over hoe hij zijn kinderen tekort gedaan heeft maar niet anders kon. Zijn egocentrisme maar de weigering water bij de wijn te doen. Hoe hij ook nu, niet wil samenwonen met de moeder van zijn kleine dochtertje – living together kills the passion.

Ik geloof hem. Ondanks hoed en poncho, jonge vrouw en rijkdom, geloof ik hem. En maakt hij iets in mij wakker. Het oeroude verlangen zomaar de wereld in te lopen. Met lichte bagage. Geen bezittingen, geen regels, geen angst. Werkelijk thuisloos. Wat is dat toch, vrijheid? Geen concessies meer doen, compleet jezelf worden. Vertrouwen op wat het leven je biedt. Zoiets.

‘s Avonds zie ik in het journaal een Nepalese hulpverlener staan op de puinhopen van zijn huis. Hij is de hele dag bezig geweest, heeft met zijn team vijftig buurtgenoten onder het puin vandaag gehaald. Glimlachend en ogenschijnlijk zorgeloos staat hij daar. Alles kwijt. ‘Hoe kun je dit aan?’ vraagt de NL verslaggever. ‘Dit is het leven,’ antwoordt hij. ‘Dit is de natuur. We hebben geen zeggenschap.’
Vrij.

Geplaatst in Inspiratie, Leven, Liefde, Reizen | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Kletsen met L5

400px-SpondylolisthesisL5S1‘Oud zeer wordt vaak vastgehouden in de lage rug,’ zegt mijn restorative yoga leraar. Nou nou, dat klinkt wel erg new-agerig, denk ik terwijl de tranen op mijn yogamatje druppen.

Dat er veel zeer zit bij mijn laagste werveltje, is evident. Zeer dat niet meer te onderdrukken valt maar vanuit mijn onderrug hoger en hoger stijgt en er in de laatste weken in loeiende huilbuien uitkomt.

‘Nu ook pijn aan de andere kant?’ zegt mijn aardige anesthesist. ‘Dat is niet best. We maken een afspraak voor twee zenuwblokkades en als dat niet helpt, kijken we verder.’ Kijken we verder betekent een heftige operatie die me een jaar op non-actief gaat zetten, weet ik. Maar ja, wat is non-actief, wie weet wat zo’n jaar me weer brengt, dappert mijn innerlijke akela.

Klein maar dapper stap ik al jaren door met steeds heftiger wordende pijn dankzij een verschoven L5. Stappen die me het hele reguliere en alternatieve circuit hebben doen verkennen. Niets helpt, of kortdurend.

Ik dacht aan good old Genpo Roshi, aan zijn Big Mind methode – een manier om in gesprek te gaan met alle aspecten in en aan jezelf, tot je innerlijke boeddha aan toe. ‘Wat kan ik voor je doen?’ vraag ik mijn L5. ‘Zacht zijn, geen blokkades meer, geen operatie,’ zegt L5.

Zacht zijn. De afspraken met de anesthesist cancellen. Niet meer die rottige, onvoldoende helpende, ingrepen. Het klinkt aanlokkelijk, maar is het mijn L5 die sprak of mijn weerstand?

Woensdag ga ik op sesshin. Vijf dagen op mijn kussentje. Ik zie er verschrikkelijk tegenop. Vanwege de L5 die niet van zitten houdt. En ik zie ernaar uit want mijn geest is dol op zitten. Omdat ik weet, compleet vertrouw, dat er wijsheid gaat schemeren. Dat ergens, Boeddha mag weten waarvandaan, een antwoord komt op hoe verder te gaan met mijn dwarse L5.

En voor de zekerheid neem ik mijn restorative yoga attributen, paracetamol en diclofenac mee. En dan maar zitten. Met zachtheid en innerlijke aaitjes en complimentjes voor L5 die me nog steeds, nog steeds draagt.

Geplaatst in spiritualiteit | Getagged | Een reactie plaatsen