Jaaaa!!!

Het gaat dus gewoon gebeuren. Ik mag! Ik ga Dance for Health docent worden. In januari start de opleiding en in februari kan ik aan de slag. Mijn brood verdienen met schrijven en dansen en dan ook nog ’s op zo’n manier dat ik daar anderen mee kan inspireren. Veel mooier dan dit wordt het niet.

Onlangs had ik het met een vriendin over doelen stellen. Waar wil je zijn over vijf jaar, informeerde ze. Geen idee natuurlijk want ik ben nogal doelloos. Nu is doelloos blijkbaar niet hetzelfde als niet gefocust zijn, want ondertussen verdien ik al jaren mijn – soms karige – bammetje met dingen doen waar ik van houd en dat getuigt toch van enige focus of op z’n minst van weten wat bij me past en wat niet.

Ik denk ook dat ik er niet zo in geloof, in doelen stellen. Life is what happens while you’re busy making other plans is mijn ervaring. Het is handiger gevoeligheid te ontwikkelen voor wat zich aandient dan langetermijn plannen te maken. Maar ja, dat ben ik. Ik ken mensen met een zorgvuldig gepland leven die ook doen aan financiële planning en gunstige hypotheken. In tijden van karige bammetjes benijd ik ze, maar meestal niet. Teisui is mijn zenboeddhistische naam: zij die vol vertrouwen de stroom volgt. Het gaat steeds meer passen.

Geplaatst in Dance for Health, Groei, Inspiratie, Kunst, Leven, Liefde | 7 Reacties

Alive & kickin’

Jaren geleden zag ik een documentaire over de Amerikaanse danspionier Anna Halprin: Breath made visible. Ten tijde van de docu was Halprin 86 en te oordelen naar haar website, is ze nog steeds alive & kickin’. Dat is wat dans met je doet, denk ik dan. In die docu zien we haar o.a. een dansworkshop geven aan mensen die slecht kunnen bewegen omdat ze oud en ziek zijn. Zittend op een stoel zie je mensen in beweging komen – in alle opzichten. Ogen gaan stralen, gezichten gaan open, herinneringen aan het lijf dat ooit soepel en vrij bewoog, maken dat er zacht maar zeker grenzen opgezocht worden en dansers geboren. Wow, dacht ik, dat lijkt me prachtig om te doen. Ooit.

In Nederland was destijds niets, ik worstelde met een heftige blessure die steeds heftiger werd waardoor bewegen, laat staan dansen, steeds moeilijker werd. Kortom: het leven ging haar goddelijke gang en The Write Way werd de manier om mensen in beweging te zetten. Gewoon, zittend aan tafel in een Almeerse keuken, gingen ogen stralen, gezichten open en zag ik mensen schrijvers worden.

Gelukkig wortelen sommige geplante zaadjes zich diep in je hart om dan ineens onverwacht tot bloei te komen. Dat gebeurde een paar weken terug toen ik deze docu over het werk van Dance for Health zag: Met alles wat er is. Ik zag mensen die slecht kunnen bewegen dansers worden. Met stralende ogen en open gezichten. Even googelen leerde dat er in januari een opleiding tot Dance for Health docent start en ik voldeed op het oog aan alle eisen. Mijn lijf doet het ook weer na een pittige operatie en revalidatie en popelde om weer ’s aan de slag te gaan. Ik stuurde mijn motivatie en CV en verwachtte een afwijzing wegens te oud. Maar nee, ik werd uitgenodigd voor een auditie/selectiedag. Die was gisteren. Een hele dag dansen en opdrachten doen. Compleet thuis. Thuis in de dansstudio, thuis in mijn lijf dat zich als vanzelf gedroeg als danseres – alsof er geen sprake was van jaren niets kunnen doen.

Oké, vandaag is het een beetje kreupelen maar dan heb ik ook wat: de kans om met mijn twee grote liefdes, schrijven en dans, anderen in beweging te zetten. Of ik daadwerkelijk toegelaten word, hoor ik volgende week maar het zaadje is volledig opgebloeid en de dingen gebeuren nooit voor niets. Ondertussen zweef ik een stukje boven de grond van inspiratie, ideeën en zin. Met stevige spierpijn, dat wel, maar met mijn hartje alive & kickin’!

Geplaatst in Groei, Inspiratie, Kunst, Leven, Liefde, Schrijftraining | Getagged , | 5 Reacties

Buigen maar

Vers uit het vliegtuig en licht verdwaasd maar gelukkig, liep ik in december op Tokyo Central Station. Ik probeerde een kaartje te toveren uit een onbegrijpelijke kaartjesmachine. En ik staarde naar het nog onbegrijpelijker bord met rode, groene, blauwe en gele metroroutes. Het nummersysteem was ongetwijfeld briljant, maar ging mijn begrip ver te boven. Om me heen mensen, mensen en mensen. Doelgericht op weg. En toen, ergens voor me uit. Twee kale koppies met daaronder robes: zenmonniken. Een paar seconden liepen we achter elkaar, precies zoals we dat in de zendo doen tijdens loopmeditatie. En ik was in het verre Tokyo even thuis.

De Japanse samenleving staat bol van vorm en (ongeschreven) wetten. Voor zover ik met mijn toeristenogen kon zien, houdt iedereen zich daaraan. Ook de extreem uitgedoste jongeren in Tokyo lijken in het openbaar nooit buiten de lijntjes te kleuren. Alle smartphones staan op stil, niemand belt in OV, de oortjes staan zo afgesteld dat medereizigers geen last hebben van dreunende bassen, er wordt niet gegeten en je draagt geen zware parfum.
Beperking van de vrijheid? Truttig? Vind ik niet. Wel: rust in extreme drukte. Een verademing na het Nederlandse ‘ik zeg en doe wat ik wil want dat is #vrijheid’. Ha! Reizen in een overvolle trein met stilte om je heen, dat is pas vrijheid. Geloof me, je dag verloopt een stuk relaxter als de buschauffeur even buigt en glimlacht als je de bus in komt en als je gewoon aansluit in de keurige rij op het perron.

In Japan had ik hetzelfde gevoel als tijdens sesshins (zenboeddhistische retraites) die ook bol staan van de vorm. Bij het geluid van de kleppers doe je dit. Rinkelen de belletjes dan doe je wat anders. We buigen voor elkaar, voor onszelf en voor de Boeddha. Die vorm staat stevig en dat maakt dat je er tegenaan kunt leunen. Met als prettig resultaat dat hoofd en hart vrij zijn om zich met belangrijker zaken bezig te houden. Dankzij de toeters en belletjes weten we, heerlijk overzichtelijk, precies waar we moeten zijn en wat we moeten doen. En zo krijgt de geest alle ruimte om te wapperen waar hij/zij wil wapperen. Dat is pas vrijheid!

Geplaatst in Reizen, spiritualiteit, Zen | Getagged | Een reactie plaatsen

Het kleine buiten

IMG_2675Ik heb een tuinhuis. Een houten tuinhuis met alles erop en eraan in een goddelijke tuin. Het ligt in een idyllisch volkstuinhuisjespark in een paradijselijk stukje Almere. Er is een schuurtje met grotemensen dingen als een maaimachine en kantjesknipper om de tuin in toom te houden. Er is water en gas en er staat een zonnecollector op het dak die voor stroom zorgt. Aan de overkant zijn paardenweitjes waar veulentjes dartelen en mensen knappe dingen doen met moestuinen. De schapen blaten en ’s avonds tijdens de avondwandeling zien we de reeën springen door het struweel. Excuses voor de superlatieven maar ik ben gelukkig.

Het komt mooi uit dat tuinhuis want ik ben het stadsmens zijn verleerd maar er huist ook geen boerinnetje in me. Mijn onrust – niet terug naar Amsterdam maar wat dan? Overijssel? – is weg dankzij dat meer-dan-genoeg-huisje op fietsafstand van ons huis. Ik kan met gemak een uur zitten kijken naar het winterkoninkje dat een perfect rond donzig holletje tussen de druivenranken aan het fabrieken is en met een strot van hier tot Tokio een vrouwtje probeert te lokken.

Het huisje is een oplossing voor meer. En het geeft ruimte in de relatie, letterlijk en figuurlijk. Terwijl we nu toch acht van de tien keer samen in het huisje zijn, maar de ruimte is voelbaar. En ik kan er mijn Write Way geven. Aan de tafel in de tuin of binnen bij het zacht gloeiende houtkacheltje – dat er nog wel even moet komen.

Soms kan het leven zo simpel zijn.

Geplaatst in Almere, Leven, Liefde | 11 Reacties

Thema Thuis

IMG_1939Thuis werd het thema. Maar dat besefte ik pas in het laatste uur van een weekend waarin mensen uit het hele land aanspoelden aan het einde van de wereld. Bij Wongema in Hornhuizen.
Het weekend was georganiseerd door Fréderike van The Artist’s Way Amsterdam en we gingen aan de slag met Theorie U. Maar dat hebben we eigenlijk nauwelijks gedaan, nou ja een beetje, uit de losse pols. Het was vooral open denken, schrijven, voelen en praten in het meest open landschap van ons land. Een landschap dat vraagt om eigen invulling. Niet gevuld met pittoreske doorkijkjes en waterpartijen maar strak gestreept blauw, groen, goud. Goudgele graanstoppels glansden in de zon: een vrolijke Kiefer. Met als bonus buitelende leeuweriken.

Nou, open was ik. Ik had geen thema. Geen Grote Dingen waar ik mee aan de slag moest. Althans, een beetje. Mijn verkasdrang. Het liefst wil ik 50/50 in Australie wonen. Maar dat hele leuke huis vlakbij de Overijsselse uiterwaarden waar rivieren traag door oneindig laagland gaan, dat lokt ook erg. Of Hornhuizen! Trainingen geven bij Wongema, ik zou de ruimte vullen met allerlei prachtigs uit mijn binnenwereld. Ik gooide mijn verkasdrang halfbakken in de groep.

Tijdens de afsluiting aan de grote tafel besefte ik ineens dat mijn thema ‘thuis’ is. Waar is thuis? Wat is thuis? De plek waar je woont of werkt? De mensen om je heen? Of is thuis simpelweg waar ik ben? Geen idee.

Thuis, wat is dat eigenlijk?

Geplaatst in Groei, Wonen | 2 Reacties

Oogst

het gaat korten
verleden groeit
urgentie ontstaat
en zorgeloosheid
Eben Haezer – tot hiertoe heeft de heer ons geholpen
of wie dan ook

geest en lichaam niet meer geheel op elkaar afgestemd
maar was dat ooit?
ooit perfect evenwicht?

uitzoomen is de oogst
niet meer zo belangrijk
ik niet meer zo belangrijk
over vrijheid gesproken

zij telde niet in maanden
maar in momenten
en kreeg tijd genoeg

Geplaatst in Groei, Leven | Een reactie plaatsen

Een opgeruimd leven op rolletjes!

Laatst had ik een interview met Angela Groothuizen over haar nieuwe theaterprogramma. Tof wijf dat ze is, riep ze meteen dat ze vrijkaartjes voor de premiere zou klaarleggen. En dus ging ik vorige week met mijn moeder naar Ikigai. Uit mezelf zou ik niet snel gegaan zijn, maar hé, gratis kaartjes, daar spuug ik als echte Nederlandse niet op. Bovendien wist ik zeker dat mijn moeder zou genieten. En dat was ook zo. Mijn moeder genoot. En ik ook. Mooie, kleine liedjes met fijne teksten en ook nog ’s geestig aan elkaar gepraat.

Een van de sketches ging over de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo. Ik had als zelfverklaarde anti-huisvrouw natuurlijk nog nooit van Marie gehoord, maar ze schijnt wereldberoemd te zijn in opvouwen. En opvouwen is een dingetje voor me. Dekbedhoezen en tweepersoonslakens frommel ik soort van in de kast waarna ik er met mijn volle gewicht tegenaan ga staan om de deur dicht te krijgen. De rest vouw ik zo’n twee keer per jaar op en maak er redelijke stapeltjes van die onmiddellijk instorten omdat ik in die stapels net dat zwarte t-shirt niet kan vinden.

Entree de Kondo methode. Angela zat tijdens haar sketch op de grond met zeer herkenbare berg ongeregeld goed en een best wel klein kartonnen doosje. Tijdens het vertellen begon ze te vouwen. Ik schoof naar het puntje van mijn stoel en lette goed op. Drie minuten later had Angela de berg omgetoverd tot een doosje keurige rolletjes, en: op kleur gesorteerd!

Ik raakte ter plekke volledig geïnspireerd en kon niet wachten mijn eigen berg ongeregeld te lijf te gaan. De volgende ochtend toog ik first thing naar de Xenos en kocht mandjes in verschillende afmetingen. Uurtje kwaadmaken later: voilá! Een opgeruimde kast. Met rolletjes op kleur. Er is zelfs een plank over!

Wat een genot. En zo handig. Een opgeruimd leven dat op rolletjes loopt is dus mogelijk!

Geplaatst in Inspiratie, Leven | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Hebberd

Mijn innerlijke hebberd vond dat het hoog tijd was voor een eigen autootje. Een kek Fiatje 500, lichtblauw, passend bij de huisstijl van mijn lievelingsopdrachtgever: het Jeugdcultuurfonds. Zo’n Italiaans ijsje op wielen zou mij niet alleen alle vrijheid geven maar was ook heel nuttig. 1.)Voor mijn lievelingsopdrachtgever OV ik het hele land door, en OV kost tijd en rammelt zo nu en dan.
2.)Voor een opdrachtgever in Leeuwarden moet ik regelmatig naar het hoge noorden, twee uur met de trein maar 5 kwartier met de auto.
3.)Mijn sportschool is 20 minuten fietsen, wat ik niet doe als het giet. Dus voor mijn rugrevalidatie is een autootje ook goed.
4.) En o ja, de hypotheekrente is gezakt dus van wat we nu overhouden kan ik de lease betalen. Lease ja, want dat kan tegenwoordig ook als ZZP’er en het kost bijna niks want alles is inbegrepen behalve de benzine.
5.) Een Fiat 500 past uitstekend bij mijn postuur (157m/50kg).

Zo redeneerde ik mezelf naar de absolute noodzaak van een fiatje toe. Offertes met kleine lettertjes ploften in de mailbox. Voorpret galore.

En toen zag ik een tweet voorbijkomen van The Minimalists. Plof, voetjes weer op de grond. Hoofd uit de wolken. Wat was nou eigenlijk het plan de komende jaren? O ja, minder verplichtingen, meer vrijheid. Maandlasten zo laag mogelijk. Footprint beperken. Wat lastig is met twee dochters die wereldreizen als beroep hebben dus laten we het hier in NL vooral simpel houden.

Mijn innerlijke hebberd is de mond gesnoerd, er is hartelijk bedankt, maar no thanks voor de offertes met de kleine lettertjes. Ik ga voor echte vrijheid.

Geplaatst in Leven, Reizen | 3 Reacties

Roeien

Op de roeimachine in de sportschool. Naast me roeit een mevrouw al 20 minuten gestaag voort. Op weg naar gezondheid. Haar rookwalm omhult me. Nee, niet oordelen nu. Ze zit en ze roeit en straks als ze weer buiten is steekt ze in de auto vast een sigaretje op. Achter een laag wandje staan twee Kardashian meisjes iets te doen. Een tweeling, jaar of 18, zwart haar strak naar achter getrokken. Zorgvuldig gecontourde, perfect opgemaakte gezichtjes. De een in een hardroze topje, de ander draagt een zwarte. Om de beurt doen ze iets op het apparaat achter het wandje. Iets wat ze moeiteloos afgaat want er is geen zweetdruppeltje te bekennen en geen haartje zit verkeerd. Er ligt een mobiel op het randje waar ze allebei op kijken en als de een op het apparaat bezig is, laat de ander de mobiel zien en fluisteren ze met elkaar. Na een minuut of tien houden ze het voor gezien en loopwiegen verveeld naar de kleedkamer.

Ondertussen is er een hoofd op het wandje komen liggen. Een kalig hoofd met dikke oren en brillenrandjes. Vanuit mijn positie lijkt het een los hoofd. Misschien is de eigenaar wel overleden wegens te hard trainen. Ik gluur naar mijn rookbuurvrouw. Ze ziet geen hoofd en als ze het hoofd wel ziet, maakt ze zich niet overduidelijk niet druk. Geconcentreerd roeit ze door. Er loopt een man voorbij. Zijn omvangrijke buik gezellig in een groen neon shirt, een strak zwart kniebroekje waar ik verder niet naar durf te kijken en een band om zijn roodaangelopen hoofd. Hij heeft een snor en lijkt sprekend op die aardige, sukkelige Franse acteur van wie ik de naam vergeten ben. Hij heeft ook wel iets van een jaren ’70 Duitse pornoster.

Twintig minuten geroeid. Het is weer mooi geweest op de sportschool.

Geplaatst in Almere | Getagged , | Een reactie plaatsen

Messy

Dat het maandenlang dor, droog en saai is op je kussen. En dat dan ineens de genade uit een onverwacht hoekje naderbij sluipt in de vorm van een inzicht waar je wat aan hebt. Dit was er eentje in de categorie: wist ik al jaren maar nu WEET ik het. En het inzicht was – insert tromgeroffel – het leven is messy. Sorry voor de teleurstelling en dat ik niet met wat verheveners op de proppen kom, maar mij helpt het, dus wie weet jou ook. Het leven is rommelig, gaat soms – maar meestal niet – zoals je wilt dat het loopt en dat is het. En alle systemen die wij mensjes verzinnen om de boel nog enigszins in goede banen te leiden: stoplichten, huwelijk, een nieuwe auto / huis/ tv / antirimpelcreme kopen – het helpt allemaal niks. Als puntje bij paaltje komt, gaat het leven (en de dood jaja), haar goddelijke gang. We staan erbij en kijken ernaar. Met lege handjes.

Boeddha-zij-dank is er iets dat helpt tegen dat alle kanten op stuiterende leven waar we maar geen grip op krijgen. Zien wat er gaande is, nu op dit moment: nu jij dit leest en ik dit schrijf. Zien wat er gaande is, wat je nu op dit moment te doen staat. En dan bij voorkeur in het besef dat je ieder moment dood neer kunt vallen.

alsOver dood neervallen gesproken. Ik vind dat jullie de blog en het boek van mede-zennie Garmt van Soest moeten lezen. Garmt schrijft vurig en vrij over leven en dood en hoe hij zijn ziekte ALS in de balls kicked. Hij kickt niet alleen ALS in de balls, maar mij ook – als ik die zou hebben. Schop onder mijn kont dan maar. Waar wacht je op, Franssen? – is de vraag die van iedere pagina spat. Waar wacht je op? Jij, met je gezonde lijf en leden. Jij, met je pen en je mens zijn met alle hobbels en deuken en niet weten. Wees gewaar, nu. Doe, leef, val om en sta op. Mede-zennie Garmt houdt me wakker. Schrijf! Laat die stenen in de vijver plonzen en cirkels maken. Al is er maar één mens die er troost of vulmaarin aan ontleend, is het al meer dan goed.
Dank je wel, Garmt.

Aan het einde van iedere sesshindag:

“Life and death are of supreme importance. Time swiftly passes by and opportunity is lost. Each of us should strive to awaken. Awaken. Take heed,take heed! Do not squander your life.”

– Dogen Zenji (1200 – 1253)

Geplaatst in Dood, Schoonheid, spiritualiteit, Zen | Getagged | 2 Reacties