Shizzle

Sereus endometriumcarcinoom, lymfeklieren, operatie, bestraling, nabehandelingen, baarmoeder, eierstokken, eileiders, vetschort. We kijken naar de chirurg, mijn chirurg, op het beeldscherm. De woorden stromen uit zijn mond.
Vetschort? Ja, gaat er ook uit.
Beter dat ik een sixpack overhoud aan deze shizzle.

En o ja, bestraling. Die had ik nog niet zien aankomen. Word ik toch nog verlicht.

Een andere stroom is er ook: berichten, appjes, tekeningen, bloemen, kaarten, mooie stenen, kraanvogels van japans papier. Kanker betekent dus ook een warm bad.

Maar voorlopig zijn we er zoet mee, de man en de dochters en ik. Kutzooi.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Isa’s ogen

3 april 2022

Ik krijg er niets van mee, van de prachtfilm The Duke. Afgescheiden van de volle zaal glijden de beelden rakeloos langs me heen. Isa’s hand in mijn linkerhand. Frank’s warmte rechts van me. Pas in Bar Central, gevangen in Isa’s ogen, land ik weer.

Lesje: vooral in de comfortzone blijven. Het bekende en geliefde nabij.
Hup dus: gaan met die bubbel.

Safety first.

Geplaatst in baarmoederkanker | Een reactie plaatsen

Chinees

Iedereen heeft twee levens. Het tweede begint als je weet dat je er maar één hebt.
– Confucius (naar verluid)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Moment

23 maart 2022

Wat is er mis met dit moment?
– Adem. Ruik. Kijk. Luister. –

Er is niets mis met dit moment.
Niets mis.
Ik mis niets.
Alles is aanwezig.

Ik ben aanwezig.
Ik mis niets.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Nee

GerendalHet Gerendal – 21 maart 2022

Zon, de heuvels, een oranje atalanta op een heldergele paardenbloem
Lopen, ritme, adem.

De arts belt. Een deel van de uitslag is binnen. Zorgen. Kun je vanmiddag langskomen voor een ct-scan?

Nee

Eerst de zon, de heuvels, een oranje atalanta op een heldergele paardenbloem
Lopen, ritme, adem.

Adem
Adem

Geplaatst in baarmoederkanker | Een reactie plaatsen

Verrader

Ze loopt ons tegemoet.
Door de lange shutterstock_1297409275gang van de crisisopvang.
Stralend.

Ze heeft haar jas al dichtgeritst, haar tas bungelt aan haar arm. In de ene hand heeft ze een bruine broek, in de andere een van haar vijf streepjesshirts. Ze lacht. Voor het eerst in maanden lijkt ze weer op mijn moeder. Mijn hart wordt zwaar.

‘Ik mag weg, toch?’
‘Ja mam, je gaat naar een veel betere plek.’
‘Maar ik ga toch naar huis?’

Nee mam, je gaat niet naar huis. Nu niet en nooit niet.
Maar dat zeg ik niet. ‘Je gaat eerst nog ergens anders heen.’
‘Ik ben bang,’ zegt ze.

Ze zit op de rand van het bed. Haar tas op schoot.
We hangen haar kleren in de kast, zetten de vertrouwde boeddhaatjes neer, de schemerlamp met de groen en gele streepjeskap, het semi-perzische tapijtje, het schilderij met de gele chrysanten. Haar sloffen staan onder het bed.

‘Het wordt al wat,’ ratel ik. ‘En wat is de woonkamer hier gezellig, hè, mam? En kijk, je hebt zelfs een terrasje.’ Ze kijkt me aan. Ze kijkt naar buiten. Ze zegt niets meer.

Verrader, zeg ik tegen mezelf. Verrader.

Ik loop haar kamer in.
Haar schouders hangen. Ze frummelt aan haar tas.
‘Zal ik je even lekker douchen?’

Onder haar broek draagt ze een pyamabroek en Zeeman kousjes. Ik pel haar trui af. Nog een trui, een streepjesshirt, een roze pyamajasje, haar zilvergrijze beha er overheen geknoopt.

‘Lekker,’ geniet ze. Het warme water loopt over haar hoofd en langs haar lijf. ‘Hou de douchekop even vast, dan pak ik de shampoo,’ zeg ik. Ze draait zich naar me om, vergeet dat ze de douche vastheeft. Ik ben drijfnat. We krijgen de slappe lach.

Geplaatst in Almere, Dementie, Geen categorie | 11 Reacties

Er gebeuren rare dingen in mijn achterhoofd

‘We houden contact!’
Op het moment dat je het tegen elkaar roept, weet je al dat het niet gaat gebeuren. Tegen mensen met wie je écht contact wilt, hoef je het niet te roepen.

Dat geldt niet voor mensen met Alzheimer

Anneke, de dementieverpleegkundige, zet een stip op een blad papier. ‘Kijk,’ zegt ze, ‘dit is het begin van je leven.’ Ze tekent een spiraal. ‘Naarmate je leven vordert, maak je herinneringen aan. Mensen met dementie maken geen herinneringen meer aan, sterker nog: ze raken ze kwijt. Contact wordt steeds moeilijker.’

Mijn moeder vervaagt. Ze vergeet dat ze thuis is. Ze vergeet dat ze getrouwd is met de man die thuis rondscharrelt. Ze is mijn dode broer vergeten. Ze vergeet nog net niet dat ik haar dochter ben.

Mijn moeder belt

De hele dag. Dat ik haar moet komen halen. Dat ze bang is. Dat er een vreemde man rondloopt. Dat ze haar verzekeringspapieren moet hebben. Dat ze naar papa en mama wil. Ze huilt en huilt.

‘Zet je telefoon op stil,’ zegt Anneke. ‘Steeds opnemen helpt haar niet. Het prikkelt haar als ze je hoort of ziet en dat wakkert haar onrust aan.’

‘Beweeg mee’, zegt Anneke

Mijn moeder belt: ‘Connie, ik moet ik moet zo naar m’n werk. Breng jij me even weg?’
Ik: ’Hoeft niet, mam. Je baas belde. Je hebt vrij vandaag. Fijn toch?’
Moeder: ’O, dat was ik vergeten!’

Mijn moeder leeft in het nu. Ze zit graag met een ijsje op de geitenboerderij. Ze wil me opeens de hele tijd kusjes geven. Dan kijkt ze weer even net als vroeger.

‘Daar gaat ze,’ zegt mijn vader.
En inderdaad. Ze gaat weer trillen, ze tikt weer met haar wijsvinger tegen haar lippen. Ze begint te huilen: ‘Ik ben zo bang.’

Onlangs is mijn moeder opgenomen

Het ging niet meer. Nu zit ze in een instelling met lange gangen en huiskamers zonder kleur. Een jonge vrouw staat urenlang op de gang. Ze kijkt naar het slot van haar kamerdeur. Af en toe raakt ze het aan. Een man met een open overhemd toont zijn blote hangbuik. Het is een psychiatrische crisisopvang, omdat er nergens plek is.

Het maakt mijn moeder nog angstiger. Ze zet een stoel onder de deurkruk van haar kamer. Soms staat ze met opgeheven vuisten voor ons. Ze vervalt in plat Amsterdams, de taal uit haar jeugd: ‘Sekreten van kinderen heb ik. Ze bergen me op. Bel papa en mama, die halen me wel uit deze gallemiese.’

Thuis stop ik haar was in de wasmachine

Een drijfnatte pyamabroek. Vies ondergoed. Ik leun tegen de wasmachine en huil.

‘Je zakt uit jezelf weg’, zegt filosoof en verpleeghuisarts Bert Keizer over Alzheimer. Of, zoals mijn moeder gisteren zei: ‘Ik voel mezelf niet meer. Er gebeuren rare dingen in mijn achterhoofd.’

Geplaatst in Alzheimer, Dementie | 13 Reacties

Tussen hemel en aarde

Het is zondagochtend, een uur of half tien. Ik zit in de auto, radio 4 staat aan. Tussen hemel en aarde heet het programma. Een betere naam voor een zondagochtend kun je niet verzinnen, bedenk ik, terwijl ik naar het flauwe dagmaantje in de blauwe hemel kijk. Een muzikale voltreffer raakt me. Ik zet de auto aan de kant en Shazam aan. Andreas Scholl. Natuurlijk. Bach. Natuurlijk. Oftewel, hoe muziek een diep spiritueel verlangen kan wakker maken. Ik luister en krijg zin om naar de dienst in de Dominicus te gaan, de enige kerk waar ik op zondagochtend zo nu en dan nog te vinden ben. Een oase in de drukke Spuistraat, prachtig koor, dito gebouw en zinvol.

Muziek.

Gisterenavond was ik ook in de kerk. De Goede Rede, met het mooiste plafond dat ik ken. Zachtgolvend hout. We luisterden naar Julian Schneemann and Friends. Piano, ud, jazzdrum en viool namen ons mee op wereldreis. Ook dat was een voltreffer. De ontroering die ik altijd voel als ik jonge mensen bezig zie die gekozen hebben voor het o zo lastige pad in de kunstwereld. Simpelweg omdat ze niet anders kunnen. Weinig geld, een rusteloos leven en onzekerheid voor lief nemend. Ook ik heb dat pad jarenlang gevolgd en nog steeds eigenlijk. Misschien maakt juist dat je gevoelig voor iets groters. Iets tussen hemel en aarde.

Terug in de auto zagen we de maan. Enorm, laag en oranje tussen de lichtjes boven de stad. Magisch.

Voor de Spotifyers: hier is Scholl
En hier meer info over Julian Schneemann and Friends

Geplaatst in Kunst, Liefde, spiritualiteit | Getagged , | 1 reactie

Ja tegen nee

Ik ben trots op mezelf. Ik heb nee gezegd tegen een opdracht. Het schrijven voor een project waar ik tegen ben. Dat klinkt eenvoudig, nee zeggen tegen iets dat je stom vindt, maar dat is het niet. De aard van het ZZP beestje is namelijk altijd ja zeggen. Want je weet maar nooit. Winter is coming en de huidige opdrachtgevers kunnen er zomaar massaal de stekker uittrekken en dan kan ik geen eten meer kopen laat staan naar de dochters ver weg. Dus zeg nooit nee. En dat heb ik nu dus gedaan: ja tegen nee.

Ik ben dus trots op mezelf. Trotser dan bijvoorbeeld docent Dance for Health worden. Dat voelde zo vanzelfsprekend en compleet bij me passend, daar ben ik niet trots op. Dat is gewoon. Maar nee zeggen, dat is niet gewoon. Bovendien, ik ben eerlijk geweest. Geen smoesjes over te druk. Gewoon: sorry, ik sta niet achter het project, dit past niet bij me. Uiteindelijk is dat waar het over gaat, het past niet bij me. Ik ben echt te oud om nog dingen te doen die niet bij me passen.

Maar blijkbaar niet te oud voor stoute schoenen.

Geplaatst in Dance for Health, Leven | 3 Reacties

Interview door Frederike Dekkers

BlauweMeeuwenWeb Frederike Dekkers van The Artist’s Way Amsterdam plaatst regelmatig interviews op haar site met ‘kunstenaars en mooie mensen.’ De afgelopen acht jaar hebben veel boeiende mensen bij mij de Artist’s Way training gevolgd. Hoe gaat het nu met hen en wat hebben zij geleerd van de Artist’s Way? Hoe doe je dat, leven als een kunstenaar? Hebben ze nog tips?

Een paar weken geleden interviewde ze mij. Je kunt het interview met mij en de andere geïnterviewden hier lezen.

Tekening: Frederike Dekkers

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen