Echte groei

Almere mag doorgroeien. In 2030 zijn we een stad met 350.000 inwoners. Driehondervijftigduizend. Dat zijn er een heleboel. Dat is bijna een verdubbeling van het aantal mensen dat er nu woont. Is dat goed nieuws?

Wel voor de projectontwikkelaars en bouwbedrijven. Want hoe gaat het bouwen van wijken in de praktijk? De gemeente heeft een flink stuk grond en bedenkt wat daar nou ’s moet gaan komen. Een kwaliteitswijk. Met gevarieerde woningen en veel groen. Of juist hip stedelijk, met ruimte voor bedrijfjes en gezelligheid. De stedenbouwkundige maakt een plan. Meestal een mooi plan. Een kwaliteitsplan. Doen we, zegt de gemeente en schrijft een wedstrijdje uit – een tender heet dat dan – onder projectontwikkelaars. De ontwikkelaar die het plan volgens de voorwaarden en een goede prijs kan uitvoeren, krijgt de opdracht.

De projectontwikkelaar gaat aan de slag. Maar ai, in de praktijk blijkt een en ander toch ietsje duurder uit te vallen. Dat geplande haventje, die mix van leuke bedrijfjes, dat fijne park, dat strandje aan de rand van de wijk: te duur. Kan niet. De gemeente zit klem. Er moet gebouwd worden, zonder bouw geen inkomsten. De gemeente zwicht. Het plan wordt aangepast. De projectontwikkelaar kan cashen. Ben je onlangs nog in Noorderplassen West geweest? Dat is het resultaat van dit soort processen. Logisch, want projectontwikkelaars willen alleen maar centjes verdienen. Het besef dat er een stad wordt gebouwd en niet alleen een wijk, ontbreekt. Korte termijn visie regeert.

Terug naar het stadhuis. Een bevlogen wethouder veegt alle bestaande plannen van tafel en zegt: we gaan het helemaal anders doen. Mensen moeten zelf bepalen hoe ze willen wonen. Dat klinkt mooi. En het is moedig. Maar als voor de gemiddelde Nederlander een notariswoning jaren ’30 stijl het hoogst haalbare is, hou ik mijn hartje stevig vast. Waar zijn in dit verhaal de professionals? Goede stedenbouwkundigen die met kennis van zaken en van de Gulden Snede wijken ontwerpen waar mensen graag willen zijn. Professionals die de geschiedenis kennen en niet klakkeloos een Hollandse Meesters wijk in de polder kopiëren maar op de hoogte zijn van de principes van wat een wijk tot een goede wijk maakt en die toepassen. Alweer, het besef dat er een stad wordt gebouwd en niet alleen je eigen huis, ontbreekt. En de wethouder is over drie jaar weer vertrokken. Korte termijn visie.

Resultaat? Een zielloze wijk, een zielloze stad. Een stad die mensen uitdaagt vooral in zichzelf gekeerde woonconsumenten te zijn. Woonconsumenten in de splinternieuwe jaren dertig woning, op de nieuwe bank, voor de nieuwe flatscreen. Naar buiten hoef je niet. Waarom zou je? Buiten is het leeg, er valt niets te beleven, behalve de auto te pakken om naar de supermarkt of de snackbar te gaan.

We verdienen toch beter dan liefdeloze, lege straten in ondoordacht gebouwde wijken. Met uitsluitend consumentgerichte plekken om elkaar te ontmoeten? We verdienen plekken met betekenis, waar mensen graag willen zijn. Met kwaliteit en karakter. Waar mensen heen gaan omdat het er goed toeven is, waar onze kinderen goede herinneringen verzamelen en met trots kunnen zeggen: ik woon in Almere! De uitdaging moet niet zijn ‘ik bouw mijn huis in Almere’. De uitdaging moet zijn ‘ik bouw mee aan Almere’. Dan ben je pas echt aan het groeien. Toch?

Dit bericht is geplaatst in Almere, Groei met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

0 Reacties op Echte groei

  1. Megin schreef:

    Je hebt helemaal gelijk dat het zo kan gaan en dat het niet zou moeten.

    Waar ik nu wel benieuwd naar ben: Als jij het voor het zeggen had, hoe zou jij het aanpakken?

  2. Connie schreef:

    Downscalen in plaats upscalen. Organische – dus langzame – groei. De menselijke maat als leidraad. Een meer integrale opzet van wijken. Niet alleen maar wonen maar daadwerkelijk ruimte geven aan kleine ondernemers / creatieven. De bakker terug op de hoek! Niet alles over laten aan de markt, maar verantwoordelijkheid nemen. Als projectontwikkelaar / architect / bestuurder / ondernemer / bewoner. Kortom: een lange weg terug…:-) Waar woon jij trouwens?

  3. Ik ben het helemaal met je eens, maar ben bang dat het te laat is. De stad is niet van de bewoners, maar van de haantjes op het stadhuis en de architecten en projectontwikkelaars die zich er op voor staan dat ze een ‘visie’ hebben. Mensen die dat van zichzelf vinden, die zijn het gevaarlijkst.

    Het klinkt triest, maar er is geen redden aan. Wat je ook met deze stad doet het blijft ziel, wortel en troosteloos omdat mensen zich niet mogen bemoeien met wat er echt in hun stad moet gebeuren, de stad kloten geven.

  4. Megin schreef:

    Hmmm, ik zie het licht nog niet. Een integrale aanpak van wijken maar ook downscalen lijkt mij in tegenspraak. De bakker terug op de hoek klinkt mij ook aanlokkelijk, alleen is men bereid om daarvoor extra te betalen? Verantwoordelijkheid nemen vind ik ook belangrijk alleen niet iedereen denkt zo. Hoe krijg je mensen zo ver dat ze dit gaan doen? Vaak betekent het namelijk dat je extra kosten moet maken. Dit doe je alleen als alle anderen dat ook doen.

    Heb je misschien concrete voorbeelden hoe je zoiets in de praktijk zou kunnen regelen?

    Een heel simpel voorbeeld van mijn kant; ik heb bij ons in de gemeente voorgesteld om de Welstandscommissie af te schaffen. Wellicht past dat ook in jouw plaatje, omdat je hiermee de mensen de vrijheid geeft om hun leefgebied naar eigen wensen in te vullen. Naar mijn mening zal het heus geen ‘losgeslagen bende’ worden zoals de heren architecten van zo’n commissie ons graag willen doen geloven. Dit zal zich van nature regelen.

    Ik kom trouwens niet uit Almere mocht je dat willen weten.

  5. Marco schreef:

    Ik zit even met het dilemma dat ik aan de ene kant bewoners alle vrijheid wil geven, dus als men een cataloguswoning het allermooiste vindt wat men kan bedenken… aan de andere kant zou je alles willen doen om een catalogusstad te voorkomen… mmm.

  6. Simone schreef:

    Megin,
    ik denk dat in de toekomst projectontwikkelaars op de lange termijn moeten profiteren van de opbrengst van hun eindproduct. D.w.z. als een wijk gewild is omdat het mooi is en goed waardoor de huizen meer waard zijn dan elders in de stad, verdienen ze daar meer aan.
    Het huidige systeem zou eigenlijk verboden moeten worden, dat er huizen worden “neergeplempt” en dat de ontwikkelaar pleite is na oplevering.

    Verder is mijn ervaring (in antwoord op Marco) dat als je met mensen een inhoudelijke dialoog aangaat, ze beelden geeft en vragen stelt je tot een eindresultaat komt dat helemaal niets meer te maken heeft met cataloguswoningen. Cataloguswoningen worden gekozen als mensen zichzelf niet toestaan te dromen en denken dat het heel moeilijk en duur is om hun droom te realiseren.

    Mijn ervaring met de gemeente Almere is dat er een behoorlijk grote afhankelijkheid is van de grondverkopen voor de inkomsten van de stad. Dat maakt het moeilijker om standvastig te zijn tegenover projectontwikkelaars.

    Verder heb ik zelf de indruk dat de woningen in Nederland belachelijk duur zijn. In Duitsland en Belgie zijn huizen veel goedkoper. M.i. komt dit in grote mate door de hypotheekrenteaftrek. Alleen als je de achterliggende systematiek doordenkt dan verdient eigenlijk iedereen eraan waardoor het erg onaantrekkelijk is er iets aan te veranderen. Het zal leiden (naar mijn idee) naar een situatie waarin een grote groep (jonge) mensen zich geen woning zal kunnen veroorloven. Laat staan een kwalitatieve woonomgeving. En dit terwijl het ontstaan is om ervoor te zorgen dat (arme) mensen ook een eigen huis kunnen kopen.

  7. Connie schreef:

    @ Megin. Downscalen is volgens mij niet in tegenspraak met integrale aanpak. Met integrale aanpak bedoel ik dat je in wijken niet alleen woningen en supermarkt “neerplempt” maar ook rekening houdt met dat er geleefd moet worden.
    Die welstandscommissie, inderdaad, weg ermee. Ik weet niet hoe dat bij ons zit, of ze nog bestaan. Leefbaar Almere had het briljante idee (dank Marco!!!) om niet alleen woningen in particulier opdrachtgeverschap te ontwikkelen, maar ook winkels. Dat gaat nu gebeuren en daarmee komt de bakker op de hoek weer een stapje dichterbij.
    @ Simone. Ben het helemaal met je eens. Als je niet weet wat er mogelijk is, uitsluitend catalogus om je heen ziet, zul je dat niet willen. Wat dat betreft is ons eigen Ithaka (www.mijnithaka.nl) voor mij een eyeopener geweest. Ik had van tevoren nooit bedacht dat ik zo zou willen wonen maar al pratend en dromend kom je daar toch op uit. Maar het is risicovol. Iedereen – vooral architect en projectontwikkelaar – heeft geïnvesteerd en de moed gehad te kiezen voor het ongewone. Ben benieuwd of het verzilverd mag worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *