Staalhard

Geert van der Wijk Ik sta mijn fiets los te maken bij SportCity. Vanuit mijn ooghoek zie ik een oud vrouwtje naderen. Ze schuifelt achter een rollator, zwaar beladen met boodschappen. Kromgebogen, haar ogen strak gericht op de onzekere grond onder haar voeten, aarzelt ze stapje voor stapje voorwaarts. Ze is zeker een kop kleiner dan ik, haalt de anderhalve meter bij lange na niet. Voetje voor voetje wankelt ze de strakke hightech brug van Rene van Zuuk op. Over de stalen roosters naar haar veilige overkant. Ze detoneert volkomen. Is veel te veel mens, veel te kwetsbaar, veel te zacht voor deze glanzend hard staalgrijze omgeving. De brug is te hoog, te glad, te ongenaakbaar voor ouderdom die met gebreken komt.

Ik blijf kijken tot ze veilig aan de overkant is.

Dit bericht is geplaatst in Almere, Leven met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *